Slauerhoff Blog

Diner aan de oevers van de Taag (verslag)

Peter_holvoet_hansen_(c)taco_schreij
Taco Schreij.

Zondag 18 november stond het tweede literaire diner tijdens deze editie van Literaire Meesters op het programma. Decor was Portugees restaurant Algarve aan de Biltstraat, hoofdrolspelers fadodiva Maria de Fatima, dichters Pieter Boskma en Peter Holvoet-Hanssen en natuurlijk de Portugese cuisine.

Slauerhoff en Portugal is geen toevallige keuze: Slauerhoff was een groot bewonderaar van de Portugese cultuur. Dat blijkt uit zijn waardering voor één van de grootste Portugese schrijvers uit de vroegmoderne tijd, Luis de Camões, aan wie hij in zijn roman Het verboden rijk de hoofdrol toekende. Maar ook Slauerhoffs liefde voor de fado, het muziekgenre waarin de saudade (een onvertaalbaar type melancholie dat de Portugese volksaard kenmerkt) prominent aanwezig is. Slauerhoff luisterde fadomuziek uit zijn eigen tijd, vertaalde en schreef enkele fadoteksten en werd zelf ‘teruggecoverd’ door zangeres Cristina Branco.

Maria de Fatima opende de avond met een fado op basis van het gedicht ‘O engeitado’ van Slauerhoff. Sinds de jaren 1980 woont Fatima in Nederland, maar het gevoel voor saudade heeft ze nooit losgelaten. Ze werd begeleid door een tweekoppig ensemble. Tussen de gangen door sleepte Fatima de volledige zaal mee met prachtige stem en gevoelige fado’s.

Na het voorgerecht was het de beurt aan de Vlaamse dichter Peter Holvoet-Hanssen, nog tot het einde van dit jaar stadsdichter van Antwerpen. Hij wordt vaak een moderne troubadour, en om die geuzentitel luister bij te zetten zingzegde hij een deel van zijn repertoire. In Slauerhoff herkent Holvoet-Hanssen de liefde voor de zee en de slordigheid. De chaos slaat inderdaad toe wanneer hem in zijn enthousiasme steeds meer gedichten van Slauerhoff ter voordracht invallen.

Pieter Boskma zei met Slauerhoff de lust tot reizen te delen, en het feit dat beiden in Leeuwarden geboren zijn. Zijn voorlaatste bundel, Doodsbloei (dat hij schreef na de dood van zijn vrouw), was een melancholisch werk; je zou het saudade kunnen noemen. Gelukkig dicht Boskma zichzelf inmiddels weer wat mee levenslustigheid toe.

De uitsmijter van de avond was van de hand van Maria de Fatima, die overtuigend bewees dat de Nederlandse en Portugese cultuur geen twee compleet verschillende werelden zijn. Met haar fadobewerking van ‘Zij gelooft in mij’ van André Hazes ontroerde ze zowel het Nederlandse publiek als het Portugese restaurantpersoneel.

Het tweede literaire diner in deze reeks was een groot succes, met heerlijke Portugese gerechten, prachtige poëzie en ontroerende fado. Aankomende zondag vindt het laatste diner plaats, inmiddels is ook deze voorstelling uitverkocht.

Geplaatst op 24 november 2012 door Alain Balistreri

Terug naar overzicht

Share |